Po 1772 r. Leżajsk włączony został do zaboru austriackiego i monarchicznych dóbr habsburskich. W latach czterdziestych XVIII w. rozpoczęło się na większą skalę wznoszenie w mieście budynków murowanych. Zabudowa murowana wkroczyła przede wszystkim na teren rynku. Zapewne przyczyniły się do tego austriackie przepisy przeciwpożarowe, jakie obowiązywały w miastach. Jak już wspomniano powyżej w końcu XVIII i 1 połowie XIX w. murowana zabudowa na szerszą skalę wkroczyła do Leżajska. Na rynku ratusz stał jeszcze pośrodku placu. Budynek ten spłonął w czasie pożaru miasta w 1834 r. Na jego miejscu wzniesiono ceglaną budowlę, która jednak już w 1867 r. groziła zawaleniem. Obecny gmach wzniósł w latach 1869-70 budowniczy Karol Kubik (na miejscu parterowego domu z XVIII wieku), nadzór nad budową sprawował sekretarz miejski M. Wodżiński. Na zapleczu ratusza wybudowano magazyn, stajnię, wozownię i strażnicę pożarniczą. Pierwotnie w ryzalicie od płd. były dodatkowe drzwi, ponadto otwory parteru posiadały okiennice. Zegary w 1905roku wykonał – Michał Mięsowicz z Krosna. Obiekt był kilkakrotnie remontowany: w 1906 (odbudowano dach po pożarze), 1941 (zmieniono dach: zob – daty na chorągiewkach) i w okresie powojennym (m. in. 1968, 1994).

OLYMPUS DIGITAL CAMERAW zabudowie rynku wyróżniają się, zachowane do dziś kamienice nr 31 i 32, wzniesione w XVIII w, które zapewne po 1772 r. nadbudowano o piętro i zaadaptowano na austriacki sąd i więzienie. W XIX w. były one w posiadaniu Potockich z Łańcuta. Budynek nr 32 został w latach 1863-64 gruntownie wyremontowany. Wzniesiono go na planie zbliżonym do kwadratu z oficyną od podwórza, o układzie wnętrz dwutraktowym z przelotową sienią na osi środkowej. W budynku zachowały się sklepienia żaglaste, a w sieni kolebkowe z lunetami. Frontowa elewacja, pięcioosiowa podzielona została pseudopilastrami w wielkim porządku, główne wejście zwieńczono trójkątnym profilowanym przyczółkiem. Między kondygnacjami zastosowano prostokątne płyciny o wyciętych narożnikach.

W większości jednak kamienice leżajskiego rynku w 1 połowie XIX w. były to budynki parterowe (piętra nadbudowywano z reguły dopiero po pożarze w 1906r.), usytuowane już kalenicą równolegle do rynku, o dwu- lub trzytraktowym układzie wnętrz parteru. W osi środkowej posiadały najczęściej wąską, sklepioną kolebkowo sień przelotową. Po obu stronach sieni rozplanowane były pomieszczenia sklepowe i magazynowe.

W architekturze Leżajska omawianego okresu wyróżnia się wzniesiony po 1819 r. tzw. Pałac Miera. Hrabia Wojciech Mier, poeta i tłumacz poezji francuskiej i włoskiej, zwolennik klasycyzmu, targowiczanin był od 1819 r. właścicielem dóbr leżajskich. Od 1831r. pałac znalazł się on w posiadaniu Potockich z Łańcuta, zaś od 1918 r. stał się siedzibą ss. Służebniczek Najświętszej Marii Panny. Klasycystyczny pałac ustawiony jest na osi dawnego dworu starościńskiego, przy obecnej ulicy Furgalskiego 4.

 Budynek pałacu o zwartej, dwukondygnacyjnej bryle, nakrytej czterospadowym dachem wzniesiono na planie prostokąta jako dwutraktowy. Elewacje o wyważonych proporcjach ozdobiono dekoracją w stylu klasycyzmu. Środek pięcioosiowej elewacji frontowej zaakcentowano oprofilowanym szczytem. Narożniki fasady i ryzalitu ozdobiono poziomym boniowaniem. Pomiędzy oknami parteru i piętra zastosowano po dwie płyciny: dolne półkoliste, górne – prostokątne. W ryzalicie, ponad wejściem ujętym dwoma oknami, umieszczono podwójną półkolistą płycinę wypełnioną koroną hrabiowską i promienistymi podziałami. Między oknami na piętrze jako element dekoracyjny zastosowano kampanulle ze wstążką. Nie jest znany projektant pałacu, lecz był to niewątpliwie sprawny architekt obeznany z formami stylu klasycystycznego.

ź: UM Leżajsk